It's Masha,

Vandaag in het boekje ‘Beren op de weg, spinsels in je hoofd’ gelezen. En mèn wat een herkenning! Dáár moet ik werkelijk mee aan de slag! Hoe confronterend en moeilijk het ook waarschijnlijk zal zijn.

Ik bedoel: ‘t Is niet zomaar iets om te moeten her- en erkennen dat je eigen denkpatroon zo ingewikkeld in elkaar zit, dat je er jezelf vreselijk mee naar beneden haalt. En ik dacht nog wel (soms), dat ik een positief mens was… Maar daarover zegt het boekje; “Positief denken, is niet realistisch denken. RET (Rationele Effectiviteits Training) leert ons juist om te gaan met het idee van de eigen onvolmaaktheid…”

Leren om te gaan met het feit dat ‘de mens’ (ik!) niet perfect hoef te zijn. Leren om te gaan met mijn eigen gedachtengangen, die in heul veul gevallen gewoonweg eigenlijk werkelijk nérgens op gebaseerd zijn. Althans, niet op feiten of bewijsbare dingen. Interpretaties en evaluaties, gebaseerd op gevoelens die bepaalde situaties mij (onterecht?) geven… Bijna een soort van a-kwadraat + b-kwadraat = c-kwadraat… Maar dan anders…

Anyway… Hier ga ik mee aan de slag! Ik heb het boekje (iets meer dan 80 blz) vandaag zowat helemaal gelezen, maar de werkelijke opdrachten heb ik overgeslagen. Want ~en zo ben ik dan ook weer wel~ ik wilde eerst weten wat ik dan met die opdrachten zou moeten bereiken…

Mentale training.. Dát gaat ‘m worden momenteel. Elke dag, slechts 5 minuten. En dat klinkt weinig, maar ik heb zelf nu al het idee, dat dat écht niet makkelijk gaat worden. Want doorbreek maar eens je eigen vastgeroeste denkpatronen! Begin er maar eens aan!

Ik ga het in ieder geval proberen! Refreshing my brain!

• Wat een heerlijke rustige zonnige zondag… <3 #
• Ik heb het boek “Uitgekookt!” op mijn boekenplank gelegd http://i.anobii.com/00ec54 #
• Mogguh Tweeps. Iedereen lekker geslapen? #
• Duzzz… Met een dikke vette glimlach naar bed… En morgen (hopelijk) VET uitslapen… #
• Euhm… #Tweetdeck dus weer terug bij mij.. #Seesmic doet heul vreemd momenteel… Jammer #
• Zit te mijmeren over de dag van vandaag… Mèn wat is het waardevol om zo’n Familie te hebben! <3 #
• Lees meer… »

Vanaf moment 1 dat de visite vanmiddag binnenkwam, heb ik werkelijk heerlijk genoten van het samenzijn van de Familie. Jasmine die spontaan al kan staan en de ondeugd zelve is momenteel, Sebastiaan die bij binnenkomst vreselijk verlegen is, maar na een half uurtje met Nikos aan het spelen is, Nathan die me al bij binnenkomst verwelkomt met een heerlijke kus…

En natuurlijk Pa & Ma, die voor de (klein)kinderen speelgoed meegenomen hadden (sjah, zonder kinderen in huis, heb je dat toch niet echt) plus een kinderstoel én een wipstoeltje. Ze waren nog niet binnen, of werden in beslag genomen door de (klein)kinderen.. Heerlijk om te zien, dat ze zo vreselijk met ze bezig zijn! En niet alleen opa en oma met de kids, maar zeker ook andersom!

Schoonmama, die sinds september zelf ook oma is van de kleine Lois, en ook intens geniet van de vorderingen van Jasmine. En uiteraard schoonzusje en zwager, samen met Lois, die met haar schitterende grote ogen dit hele geheel zat te bekijken, en met haar armpjes duidelijk maakte dat ze wel graag óók met Sebastiaan in het cijfertjes-tekeningen-boek wilde spelen…

Ook schoonpapa en zijn vrouw kwamen nét voor het eten nog even aanschuiven om mij alsnog voor mijn verjaardag te feliciteren. Wat een heerlijkheid om door zoveel mensen verwend te worden met hun aanwezigheid en cadeautjes. En om dan iedereen met hun bordje op schoot te zien genieten van Bink’s drie verschillend klaargemaakte lasagne’s… ‘t Is dat Nathan zat te zingen, en Sebastiaan zat te mopperen, anders was het werkelijk doodstil geweest tijdens het eten, denk ik…

Anyway… Ik ben weer vreselijk verwend met de mooiste cadeautjes, en heb genoten van deze heerlijke dag… Maar toch ook wel weer happy dat iedereen weer fijn naar huis is nu… In totaal 15 man in huis (waaronder dus 4 kinderen), en daartussen 2 nieuwsgierige katten (Wigger bleef angstvallig in de badkamer) geeft best een drukte… Maar ‘t Is oooooooh-zo gezellig ook!

Zie hoe ik verwend ben… Al m’n cadeautjes bij elkaar…

Nee. Het nieuwe jaar is niet aangebroken… Euhm, alhoewel… Mijn verjaardag is net geweest, dus dan is er toch wel enigszins een nieuw jaar begonnen.. Anyway.

Ik heb me, voordat ik maandag  ~na een weekje vakantie~ weer aan het werk ga, deze week wat dingen voorgenomen. Om te proberen ~in mijn hoofd~ de zogeheten rust zelve te blijven, en me minder zorgen te maken om kleine dingen, en… Euhm…

Dus. Mijn voornemens zijn:

• Me meer bezig te houden met de kinderen zelf, en minder met ‘alles eromheen’.
  ~> Ik heb moeten bekennen (aan mezelf), dat ik ‘alles eromheen’ belangrijker vond dan ‘een spelletje spelen met een kind’, juist omdát het ‘mijn’ toko is, en ik een (te) groot verantwoordelijkheidsgevoel heb…
• Me niet ergeren als een ander niet op díé manier werkt als ik graag zou willen.
  ~> Niet iedereen is nou eenmaal hetzelfde, hoe proffessioneel ál mijn collega’s ook in elkaar zitten…
• Me niet storen als ‘de ander’ niet opruimt.
  ~> Als het een zooitje is, dan ruimen we dat morgen wel weer op, en waar het eigenlijk altijd op neerkomt, is het feit dat het uiteindelijk om 18u áltijd wél opgeruimd is, of ik me er zorgen om maak of niet…
• Me bedenken, dat ik thuis thuis mag zijn, en dat daar niet altijd van alles moet.
  ~> Als ik behoefte heb aan ‘n middagdutje, eraan toegeven. Als ik vind dat er gestofzuigd moet worden, bedenken dat dat ook morgen kan. Als de katten een dag langer op dezelfde bak moeten zitten; IK ben de báás, en niet het personeel…

Anyway… Er zijn me de deze week een aantal dingen heul duidelijk geworden voor mezelf. Dat enorme verantwoordelijkheidsgevoel waar ik zélf tegenaan loop (in alles!) is eigenlijk wel mijn eigen grootste punt.. Ik bedoel: Ik ben nu een weekje afwezig, en zie, ik ben niet onmisbaar! Het gaat allemaal goed, want ik hoor er niets over!

En nee…. Ik heb me nu écht voorgenomen, om er niet nú al aan te denken of ik maandagochtend een zooitje aantref op… m’n werk… (Heb ook ergens in mezelf moeten besluiten om het niet meer ‘m’n toko’ te noemen, want ook dát brengt dingen mee…) Ik zie het maandag wel… En áls ik maandag een zooitje aantref op m’n werk, dan is dat zo en is dat jammer, want ik weet nú al dat ik geen tijd zal hebben om het écht op te ruimen… Dat is dan maar zo…

Dus… Het grote loslaten is (eindelijk) begonnen… Althans, euhm.. De voornemens om dat te gaan doen zijn er in ieder geval!

Dus…  

‘t Is zoooo stom eigenlijk… Man man man, wat geniet ik nú al van het feit dat ik gewoonweg maar een weekje vrij heb. Nee, niet weg, niet op vakantie. Nee, gewoon maar een weekje vrij.

Even bijslapen. Alhoewel ik heb gemerkt, dat hoe laat ik ook naar bed ga, ik 8u later weer wakker ben. Iets om rekening mee te houden, als ik weer ga werken? Niet te laat naar bed, euhm, dus zeg maar 8u voordat de wekker gaat? … Daar waar ik namelijk de laatste tijd regelmatig een middagdutje nodig had, heb ik dat dus nu ~in mijn vakantie~ niet… Iets om te onthouden, niet waar?

Feit is ook, heb ik vandaag ondervonden, dat als ik zelf  zin(!!) heb om iets in het huishouden te doen (say, de badkamer poetsen, say, de kattenbak doen, say… whatever er moet gebeuren) het met veel meer rust gaat dan als ik zelf vind dat het moet… Dingen waarvan ik een tijdje geleden nog dacht: “Mas, niet zeuren, het moet gebeuren!”, daar voel ik nu ineens een stuk minder de plicht van in… Wie bepaalt nou dat iets echt moet?

Dit heeft me eigenlijk zo vreselijk veel geleerd, in één keer… Het heeft eigenlijk echt eventjes m’n ogen geopend… Blij toe… Hoewel ik aan de andere kant zou kunnen denken: “Dat je dat zelf niet zag!!!”… Nee… Het heeft even zo moeten zijn. En écht, deze vakantie, deze vrije week, was/is echt even nodig… ~Adem in, Adem uit~…

Enfin… Je leert nog eens wat zo, op je ~bijna~ 35e…

Ik doe het dus nog maar effies rustig an…
Dat lijkt me heul geen slecht plan eigenlijk…

Wow…. Zomaar een dag werkelijk niks gedaan… Althans, zo voelt het voor mij.. Nee. Eigenlijk is het nog niet eens wáár, wat ik zeg, want we hebben toch wel wat wassen weggewerkt, het bed is verschoond, de slaapkamer gelucht, etc… Maar dan toch…

Heerlijk. Zo’n dagje thuis nikserig doen. Wel wat gemiste series kijken, en zoals gezegd, wat huishoudelijke taakjes, maar niet echt veel.. Love it! Gewoon maar ‘rommelen in huis’ zoals ik ‘t maar effies noem..

En dan morgen ~hoewel ‘morgen’ nog maar 5 minuten van nu verwijderd is~ uitslapen… En dat op een maandag! Geen wekker, geen gefruts, omdat ik om 7:30 op de toko moet zijn, geen ‘op tijd naar bed omdat ik morgen’… Nee. Niks!

Eigenlijk best wel eens lekker, zomaar zo’n weekje vrij tussendoor!

• #watetenwevandaag Gebakken aardappeltjes, ‘n mixje van spercieboontjes & doperwtjes, en een lekkere Mexicaanse burger. #
• Mailtje van mijn schoonmama gekregen… Met deze link erin ~> http://bit.ly/7tDdun ECHT even kijken! Inmates dacing MJ. #
• Lief staat in de keuken scrambled eggs te maken… Mmm! <3 #
• Goedemorgen. #
• ‘t Is wel zo ongeveer tijd om ons bedje op te zoeken nu. #Twexit #
• Thuis. En nu samen met de KattenBende op de bank ploffen, met onze shoarma-friet-buiken. (Laat gegeten bij schoonpapa ja) #
• Lees meer… »

Vandaag werd ik keihard (althans, voor mezelf… Een ander zou het misschien in de wind slaan..) met m’n neus op de feiten gedrukt. Het gaat niet zo goed met mij. Ik maak me te druk om de (te) kleine dingetjes. Houd me teveel bezig met regeltjes, richtlijntjes en … me (te) perfect te willen houden aan dingen die ik zelf als belangrijk ervaar…

Nee. Niet dat ik nu ineens de dingen die ik als belangrijk ervaar zomaar doorstreep, of van weinig nut vind. Nee. Dat echt allerminst. Maar ik blijk toch wel iemand te zijn die soms misschien iets te veel puntjes op een i wil zetten, om het zo maar te zeggen.. Ik ben ~eigenlijk kortgezegd~ TE perfectionistisch.

En nee. Dat vindt niet ‘die ander‘. Nee. ‘Die ander‘ kan zich in feite heel erg goed vinden, in wat ik vind, denk, voel, ervaar en meemaak. Vooral ikzelf, merk momenteel het nadeel slash de nadelen van het ‘het perfect willen doen’. Je doet het gewoonweg nooit goed genoeg. Voor jezelf welteverstaan… En hoe denk je dan, als je het voor jezelf al niet goed genoeg vindt, dat je ooit aan de (zelfverzonnen!) standaard van ‘de ander‘ zult voldoen? Dat zal je dan nooit, nimmer, never te nooit niet, lukken…

Was ik er zelf nog niet mee bezig, dan had ik daar nú toch wel een start mee moeten maken. Het principe dat ik nú met m’n neus op de welbekende feiten ben gedrukt, zegt me eigenlijk allang genoeg; ‘t Ligt niet aan ‘de ander‘. Nee! IKZELF zal moeten veranderen in mijn manier van denken, doen en laten, wil ik er ZELF mee verder kunnen…

Eigenlijk wil ik hiermee eigenlijk de mensen die me vandaag met de neus op de feiten hebben gedrukt, gewoonweg maar bedanken… ‘t Was even een druppel.. Dat wel… Maar blijkbaar had ik juist die druppel even keihard nodig… Om mijn overvolle emmer even gigantisch te laten overlopen… ‘t Is me nu wel duidelijk… Hier moet ik iets mee!

Wat kan ik toch af en toe een vreselijke mopperkont zijn! ‘t Is werkelijk maar net hoe ik opsta, geloof ik… En werkelijk, ik check het elke dag, maar elke keer gaat eerst m’n linkerbeen uit bed, en dan m’n rechterbeen… Dáár ligt het dus niet aan…

Nee, maar zonder gekheid. Ik kan me soms werkelijk ergeren aan de kleinste dingen… Niks dus, eigenlijk, als ik het achteraf nuchter bekijk. Die emoties van mij zijn soms met geen enkele logica te volgen.. Als ik ergens boos over ben, kan dat nog lang blijven hangen… Stom stom stom.. Wéét ik… Want ik heb er niets aan, en eigenlijk heeft niemand er iets aan… Sterker nog; het kost me een berg energie, waar ikzelf gewoonweg U tegen zeg..

Anyway… Gisteren was ik dus ergens boos om. Doet er (nu) niet eens meer toe waarom… Maar ik kan er dan zo vreselijk in blijven hangen! En ja, ja, ja, ik wéét het, echt ik wéét het allemaal… Boosheid heeft geen nut. En nee, in dit geval maakt het ook niet eens uit of ik het uit- of bespreek of niet. En ja, óók weet ik, dat ik binnenkort ongesteld moet worden, en dus waarschijnlijk (lees: zeker!) wat prikkelbaarder ben dan normaal…

Maar het feit dat ik dan boos kan worden om niks, me kan ergeren aan niks, maakt weer, dat ik weer boos word op mezelf. En dat irriteert me dan weer, waardoor ik denk: “Mas, come òn!!! Waar gáát dit nou helemaal over eigenlijk?” ~Adem in, Adem uit~…

En dat ik me dan kan druk maken over iets dat morgen staat te gebeuren, terwijl ik helemaal nog niet eens weet of dat inderdaad zo gaat… Of dat ik me lange tijd kan boosmaken over iets, dat allang passé is… Tijdverspilling, energieverspilling, en weet ik wat voor verspilling nog meer! En het stomste is, dat ik dat op zo’n moment ook gewoonweg wéét!

Anyway… Vandaag was dus niet zo’n dag. Géén ‘Masha-is-vandaag-’n-mopperkont’-dag. En daar ben ik blij om. Dat ik niet alleen maar mopperdagen heb. Wie weet wat het morgen zal zijn, maar vandaag kan ik in ieder geval alvast mooi in m’n zak steken… En dat doe ik dan ook bij deze zeker!

Welterusten!